Mistik: “Sevgili Anneciğim”

 
 
"Yavrularıyla beraber bir parçalarını da kaybeden matemli annelere, evlatlarının ölümüne şahit olan acılı babalara…"
 
 
Selma koridordaki koltukta sessizce ağlıyordu: "küçücük bir çocuk neden kanser olur ki? Allah neden buna izin veriyor? Çocuğum sana ihtiyaç duyarken, sen neredesin Allah’ım?"
 
Yanıbaşındaki yoğun bakım odasının kapısı açılınca yerinden sıçradı: "yavrum nasıl doktor bey? İyileşme var mı? Onu ne zaman görebilirim?"
"Üzgünüm" dedi doktor gerçekten üzgün bir ifadeyle, "biz elimizden geleni yaptık, ama sevgili yavrucak daha fazla dayanamadı."
 
Ve sessiz gözyaşlarıyla koltuğa çöken Selma’nın yanına oturdu, elini tuttu: "onu son bir defa görmek ister misiniz? Biliyorsunuz, vasiyeti gereği birazdan üniversiteye nakledilecek."
 
Ve ona oğlunun yatağının baş ucuna kadar eşlik etti.
Selma gözyaşlarına boğularak parmaklarını sevgili oğlunun kıvırcak kızıl saçlarında gezdirdi. Hemşire neredeyse fısıltıyla sordu: "saçlarından bir tutam kesmemi ister misiniz?" Selma, gözleri yavrusunda, başıyla evet dedi. Hemşire çocuğun saçlarından bir tutam kesti, onu plastik bir torbaya koydu ve Selma’ya verdi.
 
Sevgili yavrusunun naaşını bile alamayacaktı. Oğlunun sesi kulağında yankılandı: "Anneciğim, öldükten sonra onu nasıl olsa kullanmayacağım. Belki diğer çocukların anneleriyle fazladan bir gün daha geçirebilmelerine yardım eder."
"Altın gibi bir kalbi vardı" diye inledi Selma, "o yaşında hep başkalarını düşünürdü, yapabileceği her türlü yardımı yapardı."
 
***
 
Selma son altı ayının neredeyse tamamını geçirdiği Onkoloji Hastanesinden son defa çıktı. Arabasına bindi, oğluna ait eşyaların bulunduğu torbayı yanındaki koltuğa koydu. Eve kadar sürmek çok zordu. Bomboş eve girmek daha da zor. Çocuğunun eşyalarını ve bir tutam saçının bulunduğu torbayı onun odasına götürdü. Oyuncaklarını onun her zaman koyduğu yerlere yerleştirdi. Onun yatağına yattı, yastığına sarıldı, ağladı, ağladı.
 
Uyandığında vakit gece yarısıydı. Sokak lambalarının yardımıyla yanıbaşında katlanmış bir kâğıt gördü. Kâğıdı eline aldı, açtı.
"Sevgili anneciğim" diye başlıyordu. Bu bir mektuptu. Bu… Bu sevgili yavrusundan bir mektuptu.
 
"Sevgili anneciğim. Biliyorum beni çok özlüyorsun ve çok üzülüyorsun.
Ama üzülme anneciğim. Çünkü birgün yine bir araya geleceğiz.
Yanında olamadığım için ve seni seviyorum diyemediğim için sakın seni unuttuğumu, artık seni sevmediğimi düşünme, olur mu? Sen hep aklımda olacaksın ve buluşacağımız günü bekleyeceğim.
 
O güne kadar yalnız kalmaman için bir evlat edinebilirsin. Ben buna üzülmem. Benim oyuncaklarımla da oynayabilir. Ama bir kız evlat edinirsen ona yeni oyuncaklar almalısın. Çünkü bir kız, bir erkek çocuğunun oyuncaklarıyla oynamak istemeyecektir.
 
Beni düşünerek de üzülme. Burası çok güzel bir yer. Buraya gelir gelmez beni büyük annem ve büyük babam karşıladılar ve biraz çevreyi gezdirdiler. Ama gezilecek daha çok yer varmış.
Biliyor musun burada melekler var. Öyle güzeller ki… Hem uçabiliyorlar da.
 
Tahmin et, ne oldu anneciğim: ben Allah’ın kucağında oturdum. Benimle çok önemli bir insanmışım gibi konuştu. Ben de O’na, sana mektup yazmak istediğimi, hoşçakal demek istediğimi söyledim.
"Bu mümkün değil" diyeceğini sanmıştım ama bil bakalım ne oldu: bana bir kâğıt ve bir de kalem verdi ve "ama yazdıklarını sadece annen ve sadece bir defa görebilecek" dedi. "Olsun! Ben de mektubu zaten ona yazacağım" dedim. Gülümsedi ve başımı okşayarak: "annen, sen ihtiyaç duyduğunda nerede olduğumu sormuştu. Ona de ki; Ben zaten hep senin yanıbaşındaydım. Diğer bütün çocukların, bütün kullarımın yanıbaşında olduğum gibi" dedi.
 
Az daha unutuyordum. Kanserim iyileşti anneciğim. Artık hiç canım yanmıyor. Buna öyle sevindim ki… Çünkü daha fazla dayanabileceğimi sanmıyordum. Beni hastaneden alan o güzel melek ne dedi biliyor musun? Ben özel bir teslimatmışım. Buna ne dersin?
 
Görüşürüz anneciğim.
 
Sevgili oğlun."
 
 
"Signed With Love", Sweetawnis / (Isoner)
She jumped up as soon as she saw the surgeon come out of the operating room.  She said:  "How is my little boy ?  Is he going to be all right ?  When can I see him ?"
The surgeon said, "I’m sorry.  We did all we could, but your boy didn’t make it."
Sally said, "Why do little children get cancer ?  Doesn’t God care any more ?  Where were you, God, when my son needed you ?"
The surgeon asked, "Would you like some time alone with your son ?  One of the nurses will be out in a few minutes, before he’s transported to the university."
Sally asked the nurse to stay with her while she said good bye to son.  She ran her fingers lovingly through his thick red curly hair.  "Would you like a lock of his hair ?" the nurse asked.
Sally nodded yes.  The nurse cut a lock of the boy’s hair, put it in a plastic bag and handed it to Sally.
The mother said, "It was Jimmy’s idea to donate his body to the University for Study.  He said it might help somebody else.  "I said no at first, but Jimmy said, ‘Mom, I won’t be using it after I die.  Maybe it will help some other little boy spend one more day with his Mom."  She went on, "My Jimmy had a heart of gold.  Always thinking of someone else.  Always wanting to help others if he could."
Sally walked out of Children’s Mercy Hospital for the last time, after spending most of the last six months there.  She put the bag with Jimmy’s belongings on the seat beside her in the car.
The drive home was difficult.  It was even harder to enter the empty house.  She carried Jimmy’s belongings, and the plastic bag with the lock of his hair to her son’s room.
She started placing the model cars and other personal things back in his room exactly where he had always kept them.  She laid down across his bed and, hugging his pillow, cried herself to sleep.
It was around midnight when Sally awoke.  Laying beside her on the bed was a folded letter.  The letter said :
"Dear Mom, I know you’re going to miss me;  but don’t think that I will ever forget you, or stop loving you, just ’cause I’m not around to say "I Love You" .  I will always love you, Mom, even more with each day. Someday we will see each other again.  Until then, if you want to adopt a little boy so you won’t be so lonely, that’s okay with me. 
He can have my room and old stuff to play with.  But, if you decide to get a girl instead, she probably wouldn’t like the same things us boys do.  You’ll have to buy her dolls and stuff girls like, you know.  Don’t be sad thinking about me.  This really is a neat place.  Grandma and Grandpa met me as soon as I got here and showed me around some, but it will take a long time to see everything. 
The angels are so cool.  I love to watch them fly.  And, you know what?  Jesus doesn’t look like any of his pictures.  Yet, when I saw him, I knew it was him.  Jesus himself took me to see GOD !  And guess what, Mom ?  I got to sit on God’s knee and talk to Him, like I was somebody important.  That’s when I told Him that I wanted to write you a letter, to tell you good bye and everything. 
But I already knew that wasn’t allowed.  Well, you know what Mom ?  God handed me some paper and His own personal pen to write you this letter.  I think Gabriel is the name of the angel who is going to drop this letter off to you.  God said for me to give you the answer to one of the questions you asked Him ‘Where was He when I needed him ?’  "God said He was in the same place with me, as when His son Jesus was on the cross.  He was right there, as He always is with all His children.  Oh, by the way, Mom, no one else can see what I’ve written except you.  To everyone else this is just a blank piece of paper.  Isn’t that cool ?  I have to give God His pen back now. He needs it to write some more names in the Book of Life. 
Tonight I get to sit at the table with Jesus for supper.  I’m sure the food will be great.
Oh, I almost forgot to tell you.  I don’t hurt anymore.  The cancer is all gone.  I’m glad because I couldn’t stand that pain anymore and God couldn’t stand to see me hurt so much, either.  That’s when He sent The Angel of Mercy to come get me.  The Angel said I was a Special Delivery !  How about that ?
Signed with Love from God and Me.
Bu yazı Mistik içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s