Peter Pan

We were children.
Didn’ watch the life,
We played it:
Dads taugt us to share, to give.
We loved easely like mums and didn’ forget our beloveds.
And learnt not to see the faults from white bearded cotton grandpas.
White scarfed cotton grandmas embroided smiles on our faces.
It was a big sin not to beleive one’s word.
Then, one day they left us.
As lost children.
Lost children that only other children can see.
Can you see us?

 

Bu yazı Şiir içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s